-->

24 Aralık 2012 Pazartesi

Mabudun Aşkına Gel

Bekledim…
Baktım ki geldiğin yok… Dedim hele şuna bir mektup yazayım… Hâlimi anlatıp,
"Gel!” diye yalvarayım…
De hele, neye gücendin? De hele, niye bıraktın
beni?


Hakkını veremedim hiç tamam… Bir
zamanlar hiç unutmazken buluşacağımız vakti, sonraları unutur oldum… Bazen yük
geldiğin oldu bana… Seni beklerken, eski heyecanım kalmadı… Sana aşkla
bakamadım… Seni ilgisiz bıraktım… Ettim bir eşeklik! Ama be canım, ne demeye
uydun sen bana! Ne demeye çekip gittin!?


Gerçi, haksız değilsin…
Ne desen, ne etsen haktır bana… Oyalanmazsın elbet ben gibi dökük bir handa…
Herkes gibi sen de pek, sağlam yerler ararsın… Çürükle halvetlikten, elbette
hoşlanmazsın… De ki mecnûn ararım, beni unutmayacak… Benimçün işin gücün bir
kenara koyacak… Ne diyeyim, doğrudur, gün geldi, işim için seni ihmal ettim.

Bilenler, farzını, sünnetini, hükmünü anlatıyor… Edebinden
bahsediyor. Seni huşû ile ifâ etmekten, sana dalıp, dünyayı unutmaktan
bahsediyor. A canım, ben ne anlarım o işlerden… Ben senin az biraz huyunu
bilirim o kadar. Ve sanırım, huyuna suyuna
gidemedim…


Az biraz dedimse, küçümseme !.. Aslında
tanırım seni… Bilirim ne nazlı olduğunu… Bilirim incelik beklediğini…
Şimdi, aramızda yabancı yok, bak, hadi söyle, niye bıraktın
beni ?


Derdin ki bana, abdestini al… Güzel
elbiselerini giyin… Kokularını sürün… El âleme giderken süslenmeyi
biliyorsun ! Hadi, benimle buluşacağında da şık ol… Ama ben, bazen pek güzel
geldim sana… Bazen pek darmadağın… Acep diyorum, bu mu zoruna gitti ?
Kılığımı kıyafetimi, kokumu mu beğenmedin? Hani suyla, sabunla, miskle gidermeye
çalıştım da, yine de o hassas burnun, kalbimdeki necâsetin kokusunu aldı, beni
ondan mı terk ettin ?


Ört derdin… Ört kendini… Tek teli
görünmesin saçlarının… Topuklarını kapatsın çorapların… Bana edeple gel…
Nizamla gel… Ama ben, üşendim bazen, çorap giymeye bile… Bazen, özensiz
olurdu başörtüm… Yoksa, buna mı
içerledin ?


Yoksa hiçbiri değil de… Sana hakkıyla
yönelemeyişim mi üzdü seni ? Yönümü, bir silüet olarak sana dönmüşken, aklımın
nice başka yönlere koşturması mı zoruna gitti… Hani, sana doğruymuş gibi
dururken, aslında, nice yerlerde gezinir gelirdim… Bedenim seninleyken,
kalbim, ruhum, dolaşır dururdu uzaklarda… Seninle hemhâl olmuş görüntümün
altında, nice keder, nice şüphe, nice vesvese yaşayışım mı mâlûm oldu ki,
bırakıp gittin ?


Nazlım! Yoksa, dediğin saatte
gelmediğim için miydi sitemin ? Hani, sana yönelmem gerekirken, işlerimi
bitirmeye çalıştığım, hattâ bazen, seni her şeyden sonraya bırakıp mahzun
ettiğim zamanların acısını mı çıkartıyorsun ? De hele, ne olur! Tâ ezelden
verdiğim: "Vaktinde gelmek” sözünü tutamadığım için mi kırıldın ? Tamam
haklısın… Vakitli olursa güzeldir, her iş… Ve elbet sen, vaktinde hazır
olunmaya pek lâyıksın…


Ya da belki, o firâsetli gözlerinle,
kim bilir nasıl derûnuna baktın da, gördün, kalbimin harap vaziyetini… Hani,
sana niyetlenirken dilimle, kalbimin nasıl da başka başka arzulara dalıp
gittiğini fark ettin… Ne bileyim, belki, sana niyet ederken, nice gaflet
yaşadı da kalbim, riyaya, kibre sürüklendim, bunun için terk ettin…


Ah be nazlım! Ne yapayım, kalbimin bir ipi yok, ki tutsam da
çeksem, uzağa kaçtığı zaman… İşte, sana bunları yazarken bile, sırf gidişinin
değil, başka düşlerin kederiyle içi yanmada… Ne yapayım ki, sadece sana değil,
bu sebeple, kalbim herkese yaban kalmada…


A nazlım! Sana niyetlenip de, başkalarına dalışım üzdüyse seni…
Sende gibi görünüp de, uzaklarda oluşum üzdüyse, ne diyebilirim ?


Ama kim bilir, belki de, seninleyken, dünyayı ellerimin arkasında
bırakamayışımdan rahatsız olmuşsundur. Başım secdede iken, az mıydı sanki,
kaybettiğim bir eşyayı düşünmelerim ? İsterdin bilirim… Seninleyken, bütün
kâr-zarar hesaplarından sıyrılıp, sadece sana bakayım, bakışlarınla sarhoş
olayım isterdin… Seni seveyim, o kadar ki, sana durmuşken, ne sağımı, ne
solumu göreyim… Hani, aşkın gözü kördür derler… Bilirim sana aşk ile durmamı
beklerdin.


İşte dedim diyeceğimi ! Daha bundan
sonra da uğramazsan, senden sorsun hesâbını! A benim nazlım ! A benim niyazlım !
Sana, "Gözümün nûrudur” diyenin hatırına, yalnızca beş vakit değil, ah keşke,
vakitli vakitsiz, çat kapı çık gel! Yetsin artık, küskün durduğun bana…


Hem, beni sakın cehennemle korkutma ! Yokluğun zaten yangın !
Yokluğun zaten musibet ! Cehennemden kurtulayım diye değil ! Hem bırak, isteyenine
kalsın üstelik cennet !! Çok naz, âşık usandırır derler… "Gafil Ben”in zaten
canına minnet… Ne olur, uzatma artık hasreti… Ne olur, insâf et!


Yahu her şeyi koy !! Ben’i de koy da kenara, gel ! Mâbudun aşkına çık
gel ! Kucaklaşalım…


dini sohbet, islami sohbet,dini portal, islami portal, dini chat, islami chat,muhabbet,nur sohbet,nur chat,seviyeli sohbet,muhabbet sohbet,muhabbet chat,mynet sohbet

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Blogger tarafından desteklenmektedir.